Η συρρίκνωση των πλατειών και των ελεύθερών χώρων συμβαίνει όλο και
περισσότερο αφού μετατρέπονται σε καταστήματα και οι κάτοικοι σε
καταναλωτές.
Το «πράσινο» οροθετείται σα σε προθήκη μουσείου σε μια ψευδαίσθηση οικολογίας.
Μετατρέπουν το περιβάλλον και την διασκέδασή μας σε εμπορεύματα για παραγωγή κέρδους για του ιδιώτες.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με το σκάνδαλο του «Γυάλινου» στην κεντρική
πλατεία των Αγίων Αναργύρων. Αφού το παράτησε ο προηγούμενος ενοικιαστής
(εννοείται χωρίς να πληρώσει τα χρέη του προς το Δήμο) η διοίκηση δεν
έκανε απολύτως τίποτα για να γκρεμίσει το γυάλινο ¨κακότεχνο κατασκεύασμα¨ και να αποδώσει στους κατοίκους το χώρο της πλατείας.
Υπεύθυνη για αυτή την κατάσταση είναι η μέχρι τώρα πολιτική της
πλειοψηφίας του δήμου που επιβεβαιώνει στην πράξη την επιδίωξή της να
“αξιοποιήσει’’ εμπορικά την πλατεία ενώ είναι μέρος του δημόσιου χώρου
με ελεύθερη την πρόσβαση και χρήση από τους κατοίκους της.
Το σίγουρο είναι ότι αν δεν πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας δεν
μπορούμε να περιμένουμε κάτι διαφορετικό, αφού από Σεπτέμβρη η νέα
πλειοψηφία που θα διαμορφωθεί έχει βασικό πρόταγμα την
επιχειρηματικότητα, ίδια με την παλιά διοίκηση..
Για ένα δήμο επιχειρηματία η λογική του λέει «το νοικιάζω για να
προσθέσω κι άλλα έσοδα εκτός από την τοπική φορολογία και αφαιρώ την
δυνατότητα στους κατοίκους να επικοινωνήσουν και να ψυχαγωγηθούν
ελεύθερα και χωρίς κόστος.
Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα
Ανάλογη είναι και η τακτική στο πάρκο Τρίτση- που επί κυβέρνησης
ΣΥΡΙΖΑ προστέθηκε και ο χαρακτηρισμός (Ανάπτυξης και Κοινωνικής
Οικονομίας) προκειμένου όπως λένε να βγάζει τα έξοδα συντήρησης του.
(επιχειρηματικότητα). Πρόσφατη είναι η απόφαση για την δημιουργία
χαβούζας, αλλά και παραχωρήσεις σε κοινσεπ, ΜΚΟ Κ.Α. με απώτερο στόχο
την εμπορική του εκμετάλλευση. Ανάλογοι είναι και όλοι οι σχεδιασμοί
στην Αττική, όπως το παράκτιο μέτωπο και η μετατροπή του σε μία
ατελείωτη επιχειρηματική ζώνη, με κέντρα διασκέδασης, καζίνο, μαρίνες
και ξενοδοχειακά και τουριστικά







